قدم های آخرینت را بر این خاک تهی از ایثارعشق  چنان نهادی 

 که تنها غبار گامهایت نفسهای خسته ی مرا بُرید ..

رفتی ای دوست   گرچه این رفتن را هرگز باور نداشتم    اما رفتی    و چه آرام و بی صدا  

 رفتی ای دوست

رمق از دستانم گرفتی   تاب و توانم را  و تمامی نیروی خفته ی درونی ام را  به هیچ رساندی   

 رفتی تو امشب      

 همین امشب   در شامگاه  شانزدهمین شب بهاری  زندگانی ام   رفتی 

 در این آشفته بازار سیاه جوانی ام

 این نفس های آخرینم  تاب  حیات ندارد  در هوای مسموم  و عاری از یاد تو

 چون که تو دیگر نخواهی بود

 رفتی ای دوست  همین امشب   در حد فاصل دیروز و امروز    مرز میان بودن و نبودن 

 رفتی  در کمال سکوت و آرامش منحصر به فردت

 تنها با کلامی سست

 لحظه ی  وداع را  معنا یی تلخ دادی..

 رفتی ای دوست همین امشب  

 و من  تو را  و خود را  بر امواج بی بنیان و نا معلوم قضا و قدر رها کردم ..

  امین