گرچه نمی توانم بدانم که چه می گویی و نمی توانی بدانی که چه می گویم .. اما بگذار بگویم;

 تو با سیاه و سپید سخنانت و با اعماق ذهن مملو از ایهامت ،

 تو با اندیشه ی خاکستری ات و با  آسمان تمام ابری کلامت  ،،

 به مکافات عملی چنگ انداخته ای که در پی ارتکاب آن گویی وجودی دیگر داشته ای

 _ شاید هم چیزی جز خودت نبوده ای _

 تو بر  آستانه ی عشقی تکیه زده ای که آنچنان دور از دسترس به نظر می آید که گویی هیچ وجود ندارد..

 تو تن زخمی عشقی شده ای که بود و نبودش به جانت بسته است

 و اکنون   چه دردناک واژه ها را قربانی این درد دیرین ساخته ای ..

 ای کاش می شد به درک این واژه ها رسید..

 ای کاش می شد.

   امین