کلام جان - نفس های آخر زمستانی که بهارش تو بودی

کلام جان

...

نفس های آخر زمستانی که بهارش تو بودی

این نفس های آخر است

دمی است و بازدمی از رفتن و نرفتن

گفتن و نگفتن

مردن و نمردن ...

تو می روی آرام

من از پی ات غمگین

قدم به راه جنون

گذاشته ام سنگین

تو می روی آرام

چه ساده و چه صبور

مرا نمی بینی

که گشته ام رنجور

تو می روی آرام

چه با وقار و متین

تنی به سرخی تو

به خط جاده نگین

تو می روی آرام

فرشته ای انگار

دل رمیده ی ما

شده اسیر نگار

تو می روی آرام

در این شب یلدا

در این شب باران

شبی به رنگ خدا

گهی نظر به منُ

گهی به عشق کنی

نه عاشقم شوی و

نه ترک عشق کنی

گهی به ره نگری

گهی به سوی خدا

تو عازم حرمی

چه حاجتی به گناه

در این کشاکش راه

ز دوریت بیمار

به عشق دیدارت

نگاه تیره و تار

نشسته ام در سوگ

نگاه مات و کبود

سکوت سرد زمین

گواه این غم بود...

امین

نوشته شده در سه شنبه 29 اسفند 1385 ساعت 10:53 توسط kalamejan
+ | نظرات (1) | ارسال به دوستان

مطلب 33 از 45
مطلب قبل | مطلب بعد