کلام جان
...

تمام غربت باران

           درون جنگل جانم

                 میان سبزی روحم

                          به گوشه باغ خیالم

                                   به سرسرای نگاهم

وای که چه تأسف تلخی است،

                 - بی تو بودن -

                          - بی تو زیستن-

پیش از آنکه بر تو  نظر کنم  به خود می نگرم

که زچه رو اینچنین  پایبند عشقی شده ام که از خود بیگانگی را برایم  به ارمغان آ ورده است ..

 

احساسی گنگ از نخواستن  ،  لب به سخن نگشودن  و بی تفاوتی ..

تو همانی که بی نتیجه خواهی ماند

                   برای من و برای تمام آرزو هایم.

   امین


نوشته شده در چهارشنبه 23 اسفند 1385 ساعت 01:22 توسط kalamejan
+ | نظرات (2) | ارسال به دوستان
مطلب 36 از 45
مطلب قبل | مطلب بعد