در گستردگی گستره ی گیتی 

                    گلایه هایم را در گلو ٬  گریه وار فریاد می زنم ..

سیاهیِ سربی سایه ی سکوتم را  

                    در سیما  سُرمه وار  به تصویر می کشم ..

با لمس لحظاتِ ملال آورِ لبخند ٬ 

                    لبانم را  لاله وار  می لرزانم ..

و  به هوای هاله هایی از هراسی همیشگی   هر حادثه ای را هیچ می پندارم ...

در نابهنگام لحظه ای ٬  

              نگاه نحس و آلوده ی خود را نثار شیطان نفس می کنم  و

ترانه ی تاریک و متروک تن را   ـ تهی وار ـ  می سرایم ؛

اینک مرگ 

          با لبخندی تلخ

                    سکوتی ممتد

                            هراسی سهمگین

           و    کوله باری از گلایه   به سویم آمده است ...     

                           ـ و من با او مدارا می کنم ـ

                                                           امین